بخش 13 - گفتار اندر اخلاص و برکت آن و ریا و آفت آن

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

11

عبادت به اخلاص نیت نکوست

وگر نه چه آید ز بی مغز پوست؟

22

چه زنار مغ در میانت چه دلق

که در پوشی از بهر پندار خلق

33

مکن گفتمت مردی خویش فاش

چو مردی نمودی مخنث مباش

44

به اندازهٔ بود باید نمود

خجالت نبرد آن که ننمود و بود

55

که چون عاریت بر کنند از سرش

نماید کهن جامه‌ای در برش

66

اگر کوتهی پای چوبین مبند

که در چشم طفلان نمایی بلند

77

وگر نقره اندوده باشد نحاس

توان خرج کردن بر ناشناس

88

منه جان من آب زر بر پشیز

که صراف دانا نگیرد به چیز

99

زر اندودگان را به آتش برند

پدید آید آنگه که مس یا زرند

1010

ندانی که بابای کوهی چه گفت

به مردی که ناموس را شب نخفت؟

1111

برو جان بابا در اخلاص پیچ

که نتوانی از خلق رستن به هیچ

1212

کسانی که فعلت پسندیده‌اند

هنوز از تو نقش برون دیده‌اند

1313

چه قدر آورد بنده حوردیس

که زیر قبا دارد اندام پیس؟

1414

نشاید به دستان شدن در بهشت

که بازت رود چادر از روی زشت

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور