رومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 2306غزل شمارهٔ 2306شاعر: رومیوزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیہ: ارهہم وزن و قافیہ نظمیں: 1صنف: غزلصداکاران: فاطمه زندی، عندلیبآڈیوفاطمه زندیخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوفاطمه زندیخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 111نقل کریںناموس مکن پیش آ ای عاشق بیچارهتا مرد نظر باشی نی مردم نظاره22نقل کریںای عاشق الاهو ز استاره بگیر این خوخورشید چو درتابد فانی شود استاره33نقل کریںآنها که قوی دستند دست تو چرا بستندزیرا تو کنون طفلی وین عالم گهواره44نقل کریںچون در سخنها سفت و الارض مهادا گفتای میخ زمین گشته وز شهر دل آواره55نقل کریںای بنده شیر تن هستی تو اسیر تندندان خرد بنما نعمت خور همواره66نقل کریںتا طفل بود سلطان دایه کندش زندانتا شیر خورد ز ایشان نبود شه میخواره77نقل کریںاز سنگ سبو ترسد اما چو شود چشمههر لحظه سبو آید تازان به سوی خاره88نقل کریںگوید که اگر زین پس او بشکندم شادمجان داد مرا آبش یک باره و صد باره99نقل کریںگر در ره او مردم هم زنده بدو گردمخود پاره دهم او را تا او کندم پاره◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمکی باشد من با تو باده به گرو خوردهتو برده و من مانده من خرقه گرو کردهرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 2305اگلی نظمبربند دهان از نان کآمد شکر روزهدیدی هنر خوردن بنگر هنر روزهرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 2307◆زمینہم وزن و قافیہ نظمیںمستی ده و هستی ده ای غمزه خمارهتو دلبر و استادی ما عاشق و این کارهرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 2318◆آڈیوصداکار منتخب کریںفاطمه زندیعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00◆ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمکی باشد من با تو باده به گرو خوردهتو برده و من مانده من خرقه گرو کردهرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 2305
اگلی نظمبربند دهان از نان کآمد شکر روزهدیدی هنر خوردن بنگر هنر روزهرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 2307
مستی ده و هستی ده ای غمزه خمارهتو دلبر و استادی ما عاشق و این کارهرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 2318
