What, loverhood and then concern for name and shame? That should not be; Love’s village is stone on stone!
If you become lame from everything, depart far away; what, a far and stony way, and a lame man?
If death is a man, let him come before me that I may draw him fondly and tightly into my bosom;
I will carry off from him a soul without hue and scent, he will seize from me a cloak of many colours.
Impose on your soul the cruelty and tyranny of the Beloved; or if you will not, then welcome to war and war!
If you do not desire the scraping of His polishing, then be like a mirror full of rust.
Lay your hand on your eye and say, “With all my eye!” Open your eye; do not gaze distraught and stupefied.
زمین
روزی در فصل بهاران با جمعی از دوستداران به هوای گشت و تماشای صحرا و دشت بیرون رفتیم چون در موضع خرم منزل ساختیم و سفره انداختیم سگی از دور آن را دید، خود را به آنجا رسانید.
یکی از حاضران پاره سنگ برداشت و چنانکه نان پیش سگ اندازند پیش وی انداخت آن را بوی کرد و بی توقف بازگشت، هرچند آواز دادند التفات نکرد اصحاب از آن متعجب شدند.
جامیبهارستانروضهٔ ششم (در مطایبه)بخش 41
هرکس آرد دامن صلحت به چنگ
بر سر اینست ما را با تو جنگ
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 214
