غزل شمارهٔ 1170

شاعر: رومی

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)

قافیہ: ر

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

رحم کن ار زخم شوم سر به سر

مرهم صبرم ده و رنجم ببر

ور همه در زهر دهی غوطه‌ام

زهر مرا غوطه ده اندر شکر

بحر اگر تلخ بود همچو زهر

هست صدف عصمت‌ِ جان گهر

ابر ترش‌رو که غم‌انگیز شد

مژده تو دادیش ز رزق و مطر

مادر اگر چه که همه رحمت است

رحمت حق بین تو ز قهر پدر

سرمه نو باید در چشم دل

ور نه چه داند ره سرمه بصر

بود به بصره به یکی کو خراب

خانه درویش به عهد عمر

مفلس و مسکین بُد و صاحب‌عیال

جمله آن خانه یک از یک بتر

هر یک مشهور به خواهندگی

خلق ز بس کدیه شان بر حذر

1010

بود لحاف شبشان ماهتاب

روز طواف همشان در به در

1111

گر بکنم قصه ز ادبیرشان

درد دل افزاید با درد سر

1212

شاه کریمی برسید از شکار

شد سوی آن خانه ز گرد سفر

1313

در بزد از تشنگی و آب خواست

آمد از آن خانه یتیمی به در

1414

گفت که هست آب ولی کوزه نیست

آب یتیمان بود از چشم تر

1515

شاه در این بود که لشکر رسید

همچو ستاره همه گرد قمر

1616

گفت برای دل من هر یکی

در حق این قوم ببخشید زر

1717

گنج شد آن خانه ز اقبال شاه

روشن و آراسته زیر و زبر

1818

ولوله و آوازه به شهر اوفتاد

شهر به نظاره پی یک دگر

1919

گفت یکی که‌آخر ای مفلسان

کشت به یک روز نیاید به بر

2020

حال شما دی همگان دیده‌اند

کن فیکون کس نشود بخت‌ور

2121

ور بشود بخت‌ور آخر چنین

کی شود او همچو فلک مشتهر‌؟

2222

گفت کریمی سوی بر ما گذشت

کرد در این خانه به رحمت نظر

2323

قصه درازست و اشارت بس است

دیده فزون دار و سخن مختصر

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

آب در از تاج و قبا و کمر

تا به کمر تا به گلو تا بسر

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارمثنویاتشمارهٔ 52 - لف و نشر

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور