غزل شمارهٔ 3111

شاعر: رومی

وزن: متفاعلاتن متفاعلاتن

قافیہ: ایی

صنف: غزل

صداکار: طهورا بویوت

تو چنین نبودی تو چنین چرایی

چه کنی خصومت چو از آن مایی

دل و جان غلامت چو رسد سلامت

تو دو صد چنین را صنما سزایی

تو قمرعذاری تو دل بهاری

تو ملک نژادی تو ملک لقایی

فلک از تو حارس زحل از تو فارس

ز برای آن را که در این سرایی

دل خسته گشته چو قدح شکسته

تو چو گم شدستی تو چه ره نمایی

بده آن قدح را بگشا فرح را

که غم کهن را تو بهین دوایی

دل و جان کی باشد دو جهان چه باشد

همه سهل باشد تو عجب کجایی

بگذار دستان برسان به مستان

ز عطای سلطان قدح عطایی

همگی امیدی شکری سپیدی

چو مرا بدیدی بکن آشنایی

1010

شکری نباتی همگی حیاتی

طبق زکاتی کرم خدایی

1111

طرب جهانی عجب قرانی

تو سماع جان را تر لایلایی

1212

بزنی ز بالاتر لایلالا

تو نه یک بلایی تو دو صد بلایی

1313

دل من ببردی به کجا سپردی

نه جواب گویی نه دهی رهایی

1414

بفزا دغا را بفریب ما را

بر توست عالم همه روستایی

1515

سر ما شکستی سر خود ببستی

که خرف نگردد ز چنین دغایی

1616

به پلاس عوران به عصای کوران

چه طمع ببستی ز چه می‌ربایی

1717

به طمع چنانی به عطا جهانی

عجب از تو خیره به عجب نمایی

1818

خمش ای صفورا بگذار او را

تو ز خویشتن گو که چه کیمیایی

1919

نه به اختیاری همه اضطراری

تو به خود نگردی تو چو آسیایی

2020

تو یکی سبویی چو اسیر جویی

جز جو چه جویی چو ز جو برآیی

2121

تو به خود چه سازی که اسیر گازی

تو ز خود چه گویی چو ز که صدایی

2222

خمش ای ترانه بجه از کرانه

که نوای جانی همگی نوایی

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور