غزل شمارهٔ 1830

گر چه ز خوی نازکت سوخته گشت جان من

سوی تو می کشد هنوز این دل ناتوان من

تا چه خیال بسته‌ای ای بت بدگمان من

تا چو خیال گشته‌ام ای قمر چو جان من

چهره شرمگین تو بستد شرمگان من

شور تو کرد عاقبت فتنه و شر مکان من