غزل شمارهٔ 2814

شاعر: رومی

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن (رمل مثمن مخبون)

قافیہ: اری

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

انگریزی ترجمہ: آربری

صداکاران: فاطمه زندی، عندلیب

خنک آن دم که به رحمت سر عشاق بخاری

خنک آن دم که برآید ز خزان باد بهاری

Happy the moment when with compassion you scratch the head of lovers, happy the moment when from autumn arises the wind of spring.

خنک آن دم که بگویی که بیا عاشق مسکین

که تو آشفتهٔ مایی سر اغیار نداری

Happy the moment when you say, “Come, poor lover, for you are distracted by me, you have no regard for others.”

خنک آن دم که درآویزد در دامن لطفت

تو بگویی که چه خواهی ز من ای مست نزاری

Happy the moment when he clings to the skirt of your grace and you say, “What do you want of me, wasted drunkard?”

خنک آن دم که صلا در دهد آن ساقی مجلس

که کند بر کف ساقی قدح باده سواری

Happy the moment when that saki of the assembly issues an invitation, when the cup of wine rides on the hand of the saki.

شود اجزای تن ما خوش از آن بادهٔ باقی

برهد این تن طامع ز غم مائده خواری

The particles of our bodies will be happy through that immortal wine; this greedy body will escape from the grief of eating at tables.

خنک آن دم که ز مستان طلبد دوست عوارض

بستاند گرو از ما بکش و خوب عذاری

Happy the moment when the Beloved demands contributions from the drunkards, takes pledge from us with sweet and lovely cheeks.

خنک آن دم که ز مستی سر زلف تو بشورد

دل بیچاره بگیرد به هوس حلقه شماری

Happy the moment when in drunkenness the tip of your tress is confused, the helpless heart passionately takes to curlcounting.

خنک آن دم که بگوید به تو دل کشت ندارم

تو بگویی که بروید پی تو آنچ بکاری

Happy the moment when the heart says to you, “I have no plantation,” and you say, “Whatever you plant shall grow for you.”

خنک آن دم که شب هجر بگوید که شبت خوش

خنک آن دم که سلامی کند آن نور بهاری

Happy the moment when the night of separation says, “Goodnight”; happy the moment when that springtide light shall give greeting.

1010

خنک آن دم که برآید به هوا ابر عنایت

تو از آن ابر به صحرا گهر لطف بباری

Happy the moment when the cloud of divine grace comes in the air, from that cloud you rain pearls of grace on the desert.

1111

خورد این خاک که تشنه‌تر از آن ریگ سیاه است

به تمام آب حیات و نکند هیچ غباری

This earth, which is thirstier than that black sand, shall swallow the water of life completely and make no dust.

1212

دخل العشق علینا بکؤوس و عقار

ظهر السکر علینا لحبیب متوار

Love has entered upon us with cups and wine; drunkenness has appeared to us from a hidden beloved.

1313

سخنی موج همی‌زد که گهرها بفشاند

خمشش باید کردن چو در اینش نگذاری

A discourse surged like waves scattering pearls, it is necessary to silence it, since you do not let it pass into here.

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

رخ خوبت به چه ماند، به گلستان و بهاری

چشم مست تو بدان نرگس رعنای خماری

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1833

نه تو گفتی که «به جای آرم» و گفتم که «نیاری»

عهد و پیمان و وفاداری و دلبندی و یاری

سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 566

تو ز هر ذره وجودت بشنو ناله و زاری

تو یکی شهر بزرگی نه یکی بلکه هزاری

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2821

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور