رومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1306رباعی شمارهٔ 1306شاعر: رومیوزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: وزاوردیمہم وزن و قافیہ نظمیں: 1صنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںما باده ز یار دلفروز آوردیمما آتش عشق سینهسوز آوردیم2نقل کریںتا دور ابد جهان نبیند در خوابآن شبها را که ما به روز آوردیم◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمما بادهٔ ز خون دل خود مینوشیمدر خم تن خویش چو می میجوشیمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1305اگلی نظمما برزگران این کهن دشت نویمدر کشتهٔ شادی همه غم میدرویمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1307زمینہم وزن و قافیہ نظمیںتا روی به روی دلفروز آوردیمچون شمع گداختیم و سوز آوردیمعطار»مختارنامه»باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد»شمارهٔ 27ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمما بادهٔ ز خون دل خود مینوشیمدر خم تن خویش چو می میجوشیمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1305
اگلی نظمما برزگران این کهن دشت نویمدر کشتهٔ شادی همه غم میدرویمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1307
تا روی به روی دلفروز آوردیمچون شمع گداختیم و سوز آوردیمعطار»مختارنامه»باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد»شمارهٔ 27
