صفحۂ اولشعرازمرہ جاتلغاتمزید مطالعہہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولشعراتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

اوزاناصنافصداکارانمترجمینزندہ رود اور گنجور

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. رومی
  2. »دیوان شمس
  3. »غزلیات
  4. »غزل شمارهٔ 166

غزل شمارهٔ 166

شاعر: رومی

وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)

قافیہ: اربادا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

انگریزی ترجمہ: آربری
Toggle stanza 1
11
چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا
صنمی که بر جمالش دو جهان نثار بادا

A garden—may its roses bloom till resurrection-day; an idol—may the two worlds be scattered over its beauty!

22
ز بگاه میر خوبان به شکار می‌خرامد
که به تیر غمزه او دل ما شکار بادا

At daybreak the prince of the fair ones stalks forth to the chase—may our hearts be the quarry for the arrows of his glances!

33
به دو چشم من ز چشمش چه پیام‌هاست هر دم
که دو چشم از پیامش خوش و پرخمار بادا

What messages are momently flashing from his eyes to mine— may my eyes be gladdened and intoxicated by his message!

44
در زاهدی شکستم به دعا نمود نفرین
که برو که روزگارت همه بی‌قرار بادا

I broke down the door of an ascetic; with an imprecation he banned me: “Be gone! May your days all be without peace!”

55
نه قرار ماند و نی دل به دعای او ز یاری
که به خون ماست تشنه که خداش یار بادا

Thanks to his curse, the beloved has left me neither peace nor heart, that beloved who thirsts for my blood—may God befriend him!

66
تن ما به ماه ماند که ز عشق می‌گدازد
دل ما چو چنگ زهره که گسسته تار بادا

My body is like the moon, melting away out of love; my heart is like Venus’ harp—may its strings be snapped!

77
به گداز ماه منگر به گسستگی زهره
تو حلاوت غمش بین که یکش هزار بادا

Regard not the moon’s melting, Venus’ broken estate; behold rather the sweetness of his sorrow—may it increase a thousand-fold!

88
چه عروسیست در جان که جهان ز عکس رویش
چو دو دست نوعروسان تر و پرنگار بادا

What a bride is in the soul! Through the reflection of her face may the world be fresh and figured as the hands of the newly-wedded!

99
به عذار جسم منگر که بپوسد و بریزد
به عذار جان نگر که خوش و خوش عذار بادا

Regard not the fleshly cheek, which corrupts and decays; regard the spiritual cheek—may it be fair and lovely for ever!

1010
تن تیره همچو زاغی و جهان تن زمستان
که به رغم این دو ناخوش ابدا بهار بادا

The dark body is like a raven, and the physical world is winter—despite these two unlovelies, may there be spring eternal!

1111
که قوام این دو ناخوش به چهار عنصر آمد
که قوام بندگانت به جز این چهار بادا

For these two unlovelies subsist through the four elements; may your servants subsist through other than these four!

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا

بستان ز من شرابی که قیامت است حقا

رومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 165

اگلی نظم

کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را

ای مسیح از پی پرسیدن رنجور بیا

رومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 167

◆

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

عرب از سرشک خونم همه لاله‌زار بادا

عجم رمیده بو را نفسم بهار بادا

علامہ اقبال»پیام مشرق»می باقی»غزل شمارهٔ 40

◆

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00
◆

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00