غزل شمارهٔ 1900

شاعر: رومی

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قافیہ: ایمستان

صنف: غزل

بیا ای مونس جان‌های مستان

ببین اندیشه و سودای مستان

بیا ای میر خوبان و برافروز

ز شمع روی خود سیمای مستان

نمی‌آیی سر از طاقی برون کن

ببین این غلغل و غوغای مستان

بیا ای خواب مستان را ببسته

گشا این بند را از پای مستان

همه شب می رود تا روز ای مه

به اهل آسمان هیهای مستان

همی‌گویند ما هم زو خرابیم

چنین است آسمان پس وای مستان

فرشته و آدمی دیوان و پریان

ز تو زیر و زبر چون رای مستان

کلاه جمله هشیاران ربودند

در این بازارگه چه جای مستان

میفکن وعده مستان به فردا

توی فردا و پس فردای مستان

1010

چو مستان گرد چشمت حلقه کردند

کی بنشیند دگر بالای مستان

1111

شنیدم چرخ گردون را که می گفت

منم یک لقمه از حلوای مستان

1212

شنیدم از دهان عشق می گفت

منم معشوقه زیبای مستان

1313

اگر گویند ماه روزه آمد

نیابی جام جان افزای مستان

1414

بگو کان می ز دریاهای جان است

که جان را می دهد سقای مستان

1515

همه مولای عقلند این غریب است

که عقل آمد که من مولای مستان

1616

چو فرمان موقع داشت رویش

کشید ابروی او طغرای مستان

1717

همه مستان نبشتند این غزل را

به خون دل ز خون پالای مستان

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور