غزل شمارهٔ 1917

شاعر: رومی

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

صنف: مثنوی

صداکار: عندلیب

چو بربندند ناگاهت زنخدان

همه کار جهان آن جا زنخ دان

چو می برند شاخی را ز دو نیم

بلرزد شاخ دیگر را دل از بیم

که گفتت گرد چرخ چنبری گرد

که قد همچو سروت چنبری کرد

نمی‌بینم تو را آن مردی و زور

که بر گردون روی نارفته در گور

تو تا بنشسته‌ای در دار فانی

نشسته می روی و می نبینی

نشسته می روی این نیز نیکو است

اگر رویت در این رفتن سوی او است

بسی گشتی در این گرداب گردان

به سوی جوی رحمت رو بگردان

بزن پایی بر این پابند عالم

که تا دست از تبرک بر تو مالم

تو را زلفی است به از مشک و عنبر

تو ده کل را کلاهی ای برادر

1010

کله کم جو چو داری جعد فاخر

کله بر آسمان انداز آخر

1111

چرا دنیا به نکته مستحیله

فریبد چو تو زیرک را به حیله

1212

به سردی نکته گوید سرد سیلی

نداری پای آن خر را شکالی

1313

اگر دوران دلیل آرد در آن قال

تخلف دیده‌ای در روی او مال

1414

تو را عمری کشید این غول در تیه

بکن با غول خود بحثی به توجیه

1515

چرا الزام اویی چیست سکته

جوابش گو که مقلوب است نکته

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور