غزل شمارهٔ 2393

ای از فروغ رویت روشن چراغ دیده

خوش‌تر ز چشم مستت چشم جهان ندیده

دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده

صد ماهرو ز رشکش جَیب قصب دریده

آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیده

مایل به اوفتادن چون میوه رسیده

ای جان ما شرابی از جام تو کشیده

سرمست اوفتاده دل از جهان بریده

ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده

دل رفته ما پی دل چون بی‌دلان دویده