صفحۂ اولشعراءلغاتاوزاناصنافمترجمینصداکارہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

شعراءاوزاناصنافصداکارانمترجمین

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. رومی
  2. »مثنوی معنوی
  3. »دفتر پنجم
  4. »بخش 123 - مثل

بخش 123 - مثل

Parable.

شاعر: رومی

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

انگریزی ترجمہ: نکلسن
Toggle stanza 1
1

آن یکی می‌خورد نان فخفره

گفت سایل چون بدین استت شره

A certain person was eating bread made of bran: some one asked him, “How are you so fond of this?”

2

گفت جوع از صبر چون دوتا شود

نان جو در پیش من حلوا شود

He replied, “When hunger is doubled by self-denial, barley bread is (as sweet as) halwá in my opinion;

3

پس توانم که همه حلوا خورم

چون کنم صبری صبورم لاجرم

Therefore when I deny myself once, I can eat halwá entirely, (so) of course I am very self-denying (abstinent).”

4

خود نباشد جوع هر کس را زبون

کین علف‌زاریست ز اندازه برون

Hunger, in truth, is not conquered by every one, for this (world) is a place where fodder is abundant beyond measure.

5

جوع مر خاصان حق را داده‌اند

تا شوند از جوع شیر زورمند

Hunger is bestowed as a gift on God's elect (alone), that through hunger they may become puissant lions.

6

جوع هر جلف گدا را کی دهند

چون علف کم نیست پیش او نهند

How should hunger be bestowed on every beggarly churl? Since the fodder is not scarce they set it before him,

7

که بخور که هم بدین ارزانیی

تو نه‌ای مرغاب مرغ نانیی

Saying, “Eat! This is all thou art worth: thou art not a waterfowl, thou art a bread-fowl.”

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

جوع خود سلطان داروهاست هین

جوع در جان نه چنین خوارش مبین

رومی»مثنوی معنوی»دفتر پنجم»بخش 122 - در بیان فضیلت احتما و جوع

اگلی نظم

شیخ می‌شد با مریدی بی‌درنگ

سوی شهری نان بدانجا بود تنگ

رومی»مثنوی معنوی»دفتر پنجم»بخش 124 - حکایت مریدی کی شیخ از حرص و ضمیر او واقف شد او را نصیحت کرد به زبان و در ضمن نصیحت قوت توکل بخشیدش به امر حق

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور