بخش 49

داد جاروبی به دستم آن نگار

گفت کز دریا برانگیزان غبار

رفتم آن جا مست و گفتم ای نگار

چون مرا دیوانه کردی گوش دار

هر که خیری کرد و موقوفی گذاشت

رسم خیرش همچنان بر جای دار

بس بگردید و بگردد روزگار

دل به دنیا در نبندد هوشیار

زینهار ای یار ِگلرخ زینهار

بی‌گنه بر من مکن تیزی چو خار

ایکه گل چیدی منال از نیش خار

خار هم می روید از باد بهار

داشتی آن تاجر دولت شعار

صد قطار سار اندر زیر بار

مرد مزدور اندر آغازید کار

پیش او دوستان همی زد بی کیار