شمارهٔ 45 - عصا بیار که وقت عصا و انبان بود

شاعر: رودکی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: انبود

صنف: قصیده

صداکار: حمیدرضا محمدی

مرا بسود و فرو ریخت هر چه دندان بود

نبود دندان، لا بل چراغ تابان بود

سپید سیم زده بود و دُرّ و مرجان بود

ستارهٔ سحری بود و قطره باران بود

یکی نماند کنون زآن همه، بسود و بریخت

چه نحس بود! همانا که نحس کیوان بود

نه نحس کیوان بود و نه روزگار دراز

چه بود؟ منت بگویم قضای یزدان بود

جهان همیشه چنین است، گِرد گَردان است

همیشه تا بود آیینِ گِرد، گَردان بود

همان که درمان باشد، به جای درد شود

و باز درد، همان کز نخست درمان بود

کهن کند به زمانی همان کجا نو بود

و نو کند به زمانی همان که خُلقان بود

بسا شکسته بیابان، که باغ خرم بود

و باغ خرم گشت آن کجا بیابان بود

همی چه دانی ای ماهروی مشکین موی

که حال بنده از این پیش بر چه سامان بود!

1010

به زلف چوگان نازِش همی کنی تو بدو

ندیدی آن گه او را که زلف، چوگان بود

1111

شد آن زمانه که رویش به سان دیبا بود

شد آن زمانه که مویش به سان قطران بود

1212

چنان که خوبی، مهمان و دوست بود عزیز

بشد که باز نیامد، عزیز مهمان بود

1313

بسا نگار، که حیران بدی بدو در، چشم

به روی او در، چشمم همیشه حیران بود

1414

شد آن زمانه، که او شاد بود و خرم بود

نشاط او به فزون بود و غم به نقصان بود

1515

همی خرید و همی سَخت، بیشمار درم

به شهر، هر گه یک ترک نار پستان بود

1616

بسا کنیزک نیکو، که میل داشت بدو

به شب ز یاری او نزد جمله پنهان بود

1717

به روز چون که نیارست شد به دیدن او

نهیب خواجهٔ او بود و بیم زندان بود

1818

نبیذ روشن و دیدار خوب و روی لطیف

اگر گران بد، زی من همیشه ارزان بود

1919

دلم خزانهٔ پر گنج بود و گنج سخن

نشان نامهٔ ما مهر و شعر، عنوان بود

2020

همیشه شاد و ندانستمی که غم چه بود

دلم نشاط و طرب را فراخ میدان بود

2121

بسا دلا، که بسان حریر کرده به شعر

از آن سپس که به کردار سنگ ‌و سندان بود

2222

همیشه چشمم زی زلفکان چابک بود

همیشه گوشم زی مردم سخندان بود

2323

عیال نی، زن و فرزند نی، معونت نی

از این همه تنم آسوده بود و آسان بود

2424

تو رودکی را -ای ماهرو!- کنون بینی

بدان زمانه ندیدی که اینچنینان بود

2525

بدان زمانه ندیدی که در جهان رفتی

سرود گویان، گویی هزاردستان بود

2626

شد آن زمانه که او انس رادمردان بود

شد آن زمانه که او پیشکار میران بود

2727

همیشه شعر ورا زی ملوک دیوان است

همیشه شعر ورا زی ملوک دیوان بود

2828

شد آن زمانه که شعرش همه جهان بنْوِشت

شد آن زمانه که او شاعر خراسان بود

2929

کجا به گیتی بوده‌ست نامور دهقان

مرا به خانهٔ او سیم بود و حُملان بود

3030

که را بزرگی و نعمت ز این و آن بودی

مرا بزرگی و نعمت ز آل سامان بود

3131

بداد میر خراسانش چل هزار درم

وزو فزونی یک پنجِ میرِ ماکان بود

3232

ز اولیاش پراکنده نیز هشت هزار

به من رسید بدان وقت، حالِ خوب آن بود

3333

چو میر دید سخن، داد دادِ مردیِ خویش

ز اولیاش چنان کز امیر فرمان بود

3434

کنون زمانه دگر گشت و من دگر گشتم

عصا بیار، که وقت عصا و انبان بود

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور