بخش 68 - دیدن شیرین و سخن گفتن با او

شاعر: نظامی

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

صنف: مثنوی

صداکار: فاطمه زندی

چو خسرو دید ماه خرگهی را

چمن کرد از دل آن سرو سهی را

بهشتی دید در قصری نشسته

بهشتی‌وار در بر خَلق بسته

ز عشق او که یاری بود چالاک

ز کرسی خواست افتادن سوی خاک

به عیاری ز جای خویش برجست

برابر دست خود بوسید و بنشست

زبان بگشاد با عذری دل‌آویز

ز پرسش کرد بر شیرین شکرریز

که دایم تازه باش ای سرو آزاد

سرت سبز و رخت سرخ و دلت شاد

جهان روشن به روی صبح‌خندت

فلک در سایهٔ سرو بلندت

دلم را تازه‌کرد این خرمی‌ها

خجل‌کردی مرا از مردمی‌ها

ز گنج و گوهر و منسوج و دیبا

رهم کردی چو مهد خویش زیبا

1010

ز نعلک‌های گوش گوهرآویز

فکندی لعل‌ها در نعل شبدیز

1111

ز بس گوهر که در نعلم کشیدی

به رخ بر رشتهٔ لعلم کشیدی

1212

همین باشد نثار‌افشان کویَت

به رویَت شادم ای شادی به رویَت

1313

به من درساختی چون شهد با شیر

ز خدمت‌ها نکردی هیچ تقصیر

1414

ولی در بستنت بر من چرا بود‌؟

خطا دیدم نگارا یا خطا بود‌؟

1515

زمین‌وارم رها کردی به پستی

تو رفتی چون فلک بالا نشستی

1616

نگویم بر توام بالایی‌ای هست

که در جنس سخن رعنایی‌ای هست

1717

نه مهمان توام؟ بر روی مهمان

چرا در بایدت بستن بدین‌سان‌؟

1818

نشاید بست در بر میهمانی

که جز تو نیستش جان و جهانی

1919

کریمانی که با مهمان نشینند

به مهمان بهترک زین باز بینند

2020

مگر ماهی تو یا حور ای پری‌وَش‌؟

که نزدیکت نباشد آمدن خوَش‌؟

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور