نظیری نیشابوری»دیوان اشعار»رباعیات»شمارهٔ 87شمارهٔ 87شاعر: نظیری نیشابوریوزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: ینیخویشصنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںدم چند فروزی از سخن چینی خویششرمنده نمیشوی ز رنگینی خویش2نقل کریںاز من مزهای طلب که مغز از سخنمرستهست چو نی شکر ز شیرینی خویش◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمعاشق که طریق عشق آموزندشچون شعله ز پا تا به سر افروزندشنظیری نیشابوری»دیوان اشعار»رباعیات»شمارهٔ 86اگلی نظمصد ره شده ام به بیخ و بن جویی خویشیک زشت ندیده ام به نیکویی خویشنظیری نیشابوری»دیوان اشعار»رباعیات»شمارهٔ 88ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمعاشق که طریق عشق آموزندشچون شعله ز پا تا به سر افروزندشنظیری نیشابوری»دیوان اشعار»رباعیات»شمارهٔ 86
اگلی نظمصد ره شده ام به بیخ و بن جویی خویشیک زشت ندیده ام به نیکویی خویشنظیری نیشابوری»دیوان اشعار»رباعیات»شمارهٔ 88
