غزل شمارهٔ 148

چگونه نام تو آریم بر زبان گستاخ

که یاد تو نتوان کرد در نهان گستاخ

اگر به گلبن تو بلبلی پناه آورد

کسی نمی زندش گل بر آشیان گستاخ

هر ارجمند که در راه تو شهید شود

هما نمی کندش قصد استخوان گستاخ

اگر سؤالی از آب لب کنیم خیره ببخش

به میزبان کریم است، میهمان گستاخ

به کعبه سجده عارف نمی کنند قبول

اگر به دیر نهد پا بر آستان گستاخ

محرمات حرمگاه های معبودند

به مقتضای طبیعت مده عنان گستاخ

عجب که جان به سلامت برند مغروران

ستارگان قدرانداز و آسمان گستاخ

چگونه حرمت درویش پارسا ماند

سؤال زشت و، غنی سخت دل، زبان گستاخ

مباد صاعقه بی نیازیی بجهد

چنین مجوی «نظیری » ازو نشان گستاخ