غزل شمارهٔ 472

درین ره خضر همت همرهم بس

حریم نیستی منزلگهم بس

حریف کنج خلوتخانه فقر

دل هشیار و جان آگهم بس

طراز آستین دلق تجرید

و ما توفیقی الا باللهم بس

چرا منت کشم بهر چراغی

فروغ مجلس از شمع مهم بس

مرا گر دولت شاهنشهی نیست

فراغ از دولت شاهنشهم بس

ز بیرون گر لباس تو به تو نیست

جگربسته درون خون ته تهم بس

چو جامی گر نه کوتاه آستینم

ز مشت سفله دست کوتهم بس