شمارهٔ 39

هنگام سپیده‌دم خروس سحری

دانی که چرا همی‌کند نوحه‌گری؟

* بر کوزه‌گری پریر کردم گذری

از خاک همی‌نمود هر دَم هنری

دل سیر نگرددت ز بیدادگری

چشم آب نگرددت، چو در من نگری

ای در دل من نشسته بگشاده دری

جز تو دگری نجویم و کو دگری

بالا شجری لب شکر و دل حجری

زنجیر سری، سیم‌بری رشک پری

با من ترش است روی یار قدری

شیرین‌تر از این ترش ندیدم شکری

با یار به گلزار شدم رهگذری

بر گل نظری فکندم از بی‌خبری

بر کار گذشته بین که حسرت نخوری

صوفی باشی و نام ماضی نبری

بیچاره دلا که آینهٔ هر اثری

گر سر کشی از صفات با دردسری

تو آب نه‌ای خاک نه‌ای تو دگری

بیرون ز جهان آب و گل در سفری