حافظ»اشعار منتسب»شمارهٔ 37شمارهٔ 37شاعر: حافظوزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیہ: ارداریصنف: غزلصداکار: محمدرضا مومن نژادآڈیومحمدرضا مومن نژادخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیومحمدرضا مومن نژادخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 111نقل کریںای باد نسیم یار داریزآن نفحهٔ مشکبار داری22نقل کریںزنهار! مکن درازدستیبا طرهٔ او چه کار داری؟33نقل کریںای گل! تو کجا و روی زیباشاو مشک و تو بار خار داری44نقل کریںنرگس! تو کجا و چشم مستشاو سرخوش و تو خمار داری55نقل کریںریحان! تو کجا و خط سبزشاو تازه و تو غبار داری66نقل کریںای سرو! تو با قد بلندشدر باغ چه اعتبار داری77نقل کریںای عقل! تو با وجود عشقشدر دست چه اختیار داری؟88نقل کریںروزی برسی به وصل! حافظگر طاقت انتظار داری!◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمبیار باده و بازم رهان ز مخموریکه هم به باده توان کرد دفع رنجوریحافظ»اشعار منتسب»شمارهٔ 36اگلی نظمبرو زاهد به امیدی که داریکه دارم همچو تو امیدواریحافظ»اشعار منتسب»شمارهٔ 38◆آڈیوصداکار منتخب کریںمحمدرضا مومن نژادآڈیو چلائیں0:000:00◆ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
