حافظ»اشعار منتسب»شمارهٔ 37شمارهٔ 37شاعر: حافظوزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیہ: ارداریصنف: غزلصداکار: محمدرضا مومن نژادآڈیومحمدرضا مومن نژادخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیومحمدرضا مومن نژادخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںای باد نسیم یار داریزآن نفحهٔ مشکبار داری2نقل کریںزنهار! مکن درازدستیبا طرهٔ او چه کار داری؟3نقل کریںای گل! تو کجا و روی زیباشاو مشک و تو بار خار داری4نقل کریںنرگس! تو کجا و چشم مستشاو سرخوش و تو خمار داری5نقل کریںریحان! تو کجا و خط سبزشاو تازه و تو غبار داری6نقل کریںای سرو! تو با قد بلندشدر باغ چه اعتبار داری7نقل کریںای عقل! تو با وجود عشقشدر دست چه اختیار داری؟8نقل کریںروزی برسی به وصل! حافظگر طاقت انتظار داری!◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمبیار باده و بازم رهان ز مخموریکه هم به باده توان کرد دفع رنجوریحافظ»اشعار منتسب»شمارهٔ 36اگلی نظمبرو زاهد به امیدی که داریکه دارم همچو تو امیدواریحافظ»اشعار منتسب»شمارهٔ 38آڈیوصداکار منتخب کریںمحمدرضا مومن نژادآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
