غزل شمارهٔ 392

اشکم ز بی‌قراری زد بر دَرِ چکیدن

افتادن‌ است آخر اطفال را دویدن

درس کمال خود گیر از ناله سر کشیدن

تا برنیایی از خویش نتوان به خود رسیدن

ما را ز بار هستی تاکی غم خمیدن

آیینه هم سیه‌ کرد دوش‌ از نفس‌کشیدن

ای مرغ آسمانی آمد گه پریدن

وی آهوی معانی آمد گه چریدن

ای قامت بلندت معراج آفریدن

یک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن