غزل شمارهٔ 204

نفسی، وقت بهارم، هوس صحرا بود

با رفیقی دو که دایم نتوان تنها بود

هرچه دریافت کلیم از نظر بینا بود

کف این بحر گهرخیز ید بیضا بود

سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

رونقِ میکده از درس و دعایِ ما بود