غزل شمارهٔ 332

شاعر: حافظ

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قافیہ: یرم

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

که پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم

نِصاب حُسن در حدِّ کمال است

زکاتم دِه که مسکین و فقیرم

چو طفلان تا کِی ای زاهد، فریبی

به سیبِ بوستان و شهد و شیرم

چُنان پُر شد فضایِ سینه از دوست

که فکرِ خویش گم شد از ضمیرم

قدح پُر کن که من در دولتِ عشق

جوانبخت جهانم گرچه پیرم

قراری بسته‌ام با مِی فروشان

که روزِ غم به جز ساغر نگیرم

مبادا جز حسابِ مُطرب و مِی

اگر نقشی کشد کِلکِ دبیرم

در این غوغا که کَس کَس را نپُرسد

من از پیرِ مُغان منّت پذیرم

خوشا آن دَم کز اِستغنایِ مستی

فَراغت باشد از شاه و وزیرم

1010

من آن مرغم که هر شام و سحرگاه

ز بامِ عرش می‌آید صَفیرم

1111

چو حافظ گنج او در سینه دارم

اگرچه مُدَّعی بیند حقیرم

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

بیا، جانا، که جانت را بمیرم

وگر میرم به جان منت پذیرم

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1295

به تیغم گَر کشد دستش نگیرم

وگر تیرم زَنَد منّت پذیرم

حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 331

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور