صفحۂ اولشعرازمرہ جاتلغاتمزید مطالعہہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولشعراتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

اوزاناصنافصداکارانمترجمینزندہ رود اور گنجور

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. حافظ
  2. »غزلیات
  3. »غزل شمارهٔ 446

غزل شمارهٔ 446

شاعر: حافظ

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: وداری

صنف: غزل

Toggle stanza 1
11
صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
به یادگار بمانی که بوی او داری
22
دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست
توان به دست تو دادن گرش نکو داری
33
در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت
جز این قدر که رقیبان تندخو داری
44
نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد
که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری
55
به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد
خود از کدام خم است این که در سبو داری
66
به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز
که گر بدو رسی از شرم سر فروداری
77
دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن
تو را رسد که غلامان ماه رو داری
88
قبای حسن فروشی تو را برازد و بس
که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری
99
ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
قدم برون نه اگر میل جست و جو داری
◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

تو را که هر چه مراد است در جهان داری

چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟

حافظ»غزلیات»غزل شمارهٔ 445

اگلی نظم

بیا با ما مَوَرز این کینه‌داری

که حق صحبت دیرینه داری

حافظ»غزلیات»غزل شمارهٔ 447

◆

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00
◆

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00