غزل شمارهٔ 188

شاعر: بیدل دهلوی

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قافیہ: ندما

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

ز گفت‌وگو نیامد صیدِ جمعیت به بند ما

مگر از سعیِ خاموشی نفس‌گیرد کمند ما

اگر از خاکِ ره تا سایه فرقی میتوان کردن

جز این مقدار نتوان‌یافت از پست و بلند ما

ز سیرِ برق‌تازانِ شررجولان چه‌می‌پرسی؟

که بود از خودگذشتن اولین‌گامِ سمند ما

تو خواهی پرده رنگین‌ساز و خواهی ‌چهره گلگون‌کن

به هر آتش‌ که باشد سوختن‌دارد سپند ما

از آن چشمِ عتاب‌آلود ذوقِ زندگانی ‌کو؟

غمِ بادامم‌ِ تلخی برد شیرینی ز قند ما

ز جوشِ باده می‌باید سراغ نشئه پرسیدن

همان‌ نیرنگِ بیچونی‌ست عرضِ چون و چند ما

اگر تا صانع از مصنوع راهی می‌توان بردن

چرا دربندِ نقشِ ما نباشد نقشبند ما؟

چو شمع از جستجو رفتیم تا سر منزلِ داغی

تلاشِ نقشِ پایی داشت شبگیرِ بلند ما

نگاهِ عبرتیم اما درین صحرای بی‌حاصل

حریفِ صیدِ گیرایی نمی‌گردد کمند ما

1010

نگردد هیچ‌کافر محوِ افسونِ غلط‌بینی

غبارِ خویش شد در جلوه‌گاهت چشم‌بند ما

1111

جهان توفان رنگ و دل همان مشتاق بیرنگی‌

چه سازد جلوه با آیینهٔ مشکل‌پسند ما

1212

کمین ناله‌ای داریم در گَردِ عدم بیدل

ز خاکستر صدای رفته می‌جوید سپند ما

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور