غزل شمارهٔ 171

گریه از دل نبرد کلفت روحانی را

عرق شرم نشوید خط پیشانی را

خوش کن از لاله رخان زلف پریشانی را

از دل گرم برافروز شبستانی را

عیشْ داندْ دلِ سرگشتهْ پریشانی را

ناخدا باد بود کشتیِ توفانی را