غزل شمارهٔ 154

جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را

فرش کردم در ره می دامن سجاده را

نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را

تخم خال عیب باشد این زمین ساده را

دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را

این سبو از خود برآرد در شکستن باده را

کو دماغ جهد، تن در خاکساری داده را

ناتوانی سخت افشرده‌ست نبض جاده را