عطار»مختارنامه»باب بیست و ششم: در صفت گریستن»شمارهٔ 37شمارهٔ 37شاعر: عطاروزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: وییدارمصنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںاز گریهٔ خود بسی نکویی دارموز گوهر اشک هر چه گویی دارم2نقل کریںگلگونِ سرشک من چنان گرم رو استکز گرم رویش سرخ رویی دارم◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمبا دل گفتم بسی زیان میبینماز دست تودیده خون فشان میبینمعطار»مختارنامه»باب بیست و ششم: در صفت گریستن»شمارهٔ 36اگلی نظمشبرنگ خطت که رام افسونم بودمیتاخت به تک که تشنهٔ خونم بودعطار»مختارنامه»باب بیست و ششم: در صفت گریستن»شمارهٔ 38ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمبا دل گفتم بسی زیان میبینماز دست تودیده خون فشان میبینمعطار»مختارنامه»باب بیست و ششم: در صفت گریستن»شمارهٔ 36
اگلی نظمشبرنگ خطت که رام افسونم بودمیتاخت به تک که تشنهٔ خونم بودعطار»مختارنامه»باب بیست و ششم: در صفت گریستن»شمارهٔ 38
