حکایت زاهدی خودپسند که از مرده‌ای احتراز جست

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

چون بمرد آن مرد مفسد در گناه

گفت می‌بردند تابوتش به راه

چون بدید آن زاهدی، کرد احتراز

تا نباید کرد بر مفسد نماز

در شب آن زاهد مگر دیدش به خواب

در بهشت و روی همچون آفتاب

مرد زاهد گفتش آخر ای غلام

از کجا آوردی این عالی مقام

در گنه بودی تو تا بودی همه

پای تا فرقت بیالودی همه

گفت از بی‌رحمی تو کردگار

کرد رحمت بر من آشفته‌کار

عشق بازی بین که حکمت می‌کند

می‌کند این کار و رحمت می‌کند

حکمت او در شبی چون پر زاغ

کودکی را می‌فرستد با چراغ

بعد از آن بادی فرستد تیزرو

کان چراغ او بکش، برخیز و رو

1010

پس بگیرد طفل را در ره گذر

کز چه کشتی آن چراغ ای بی‌خبر

1111

زان بگیرد طفل را تا در حساب

می‌کند با او به صد شفقت عتاب

1212

گر همه کس جز نمازی نیستی

حکمتش را عشق بازی نیستی

1313

کار حکمت جز چنین نبود تمام

لاجرم خوداین چنین آمد مدام

1414

در ره او صد هزاران حکمتست

قطره را حصّه ی بحر رحمتست

1515

روز و شب این هفت پرگار ای پسر

از برای تست در کار ای پسر

1616

طاعت روحانیون از بهر تست

خلد و دوزخ عکس لطف و قهرتست

1717

قدسیان جمله سجودت کرده‌اند

جزو و کل غرق وجودت کرده‌اند

1818

از حقارت سوی خود منگر بسی

زانک ممکن نیست بیش از تو کسی

1919

جسم تو جزوست و جانت کل کل

خویش را عاجز مکن در عین ذل

2020

کل تو درتافت جزوت شد پدید

جان تو بشتافت عضوت شد پدید

2121

نیست تن از جان جدا ، جزوی ازوست

نیست جان از کل جدا، عضوی ازوست

2222

چون عدد نبود درین راه و احد

جزو و کل پیوسته باشد با ابد

2323

صد هزاران ابر رحمت فوق تو

می‌ببارد تافزاید شوق تو

2424

چون درآید وقت رفعتهای کل

از برای تست خلعتهای کل

2525

هرچ چندانی ملایک کرده‌اند

از پی تو بر فذلک کرده‌اند

2626

جملهٔ طاعات ایشان، کردگار

بر تو خواهد کرد جاویدان نثار

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور