حکایت بط

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکاران: آزاده، گروه چامه‌خوان

بط به صد پاکی برون آمد ز آب

در میان جمع با خیرالثیاب

گفت؛ در هر دو جهان ندْهد خبر

کس ز من یک پاک‌روتر پاک‌تر

کرده‌ام هر لحظه غسلی بر صواب

پس سجاده باز افکنده بر آب

همچو من بر آب چون استد یکی

نیست باقی در کراماتم شکی

زاهد مرغان منم با رأی پاک

دائمم هم جامه و هم جای، پاک

من نیابم در جهان بی‌آب، سود

زآن که زاد و بودِ من در آب بود

گرچ در دل عالمی غم داشتم

شستم از دل کآب همدم داشتم

آب در جوی من‌ست این جا مدام

من به خشکی چون توانم یافت کام؟

چون مرا با آب افتادست کار

از میان آب چون گیرم کنار؟

1010

زنده از آب است دائم هرچ هست

این چنین از آب نتوان شست دست

1111

من ره وادی کجا دانم بُرید؟

زآنک با سیمرغ نتوانم پرید

1212

آنک باشد قلهٔ آبش تمام

کی تواند یافت از سیمرغ کام؟

1313

هدهدش گفت: ای به آبی خوش شده!

گِردِ جانت آب چون آتش شده

1414

در میان آب خوش خوابت ببرد

قطرهٔ آب آمد و آبت ببرد

1515

آب هست از بهر هر ناشسته‌روی

گر تو بس ناشسته‌رویی آب جوی

1616

چند باشد همچو آبِ روشنت

روی هر ناشسته رویی دیدنت؟

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور