داستان همای

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکاران: آزاده، گروه چامه‌خوان

پیش جمع آمد همای سایه‌بخش

خسروان را ظلّ او سرمایه‌بخش

زان همای بس همایون آمد او

کز همه در همت افزون آمد او

گفت؛ ای پرّندگان بحر و بر!

من نیَم مرغی چو مرغان دگر

همت عالیم در کار آمدست

عزلت از خلقم پدیدار آمدست

نفْس سگ را خوار دارم لاجرم

عزت از من یافت «آفریدون» و «جم»

پادشاهان، سایه‌پروردِ من‌اند

بس گدای طبع نی مرد من‌اند

نفْس سگ را استخوانی می‌دهم

روح را زین سگ امانی می‌دهم

نفْس را چون استخوان دادم مدام

جان من زان یافت این عالی‌مقام

آنک شه خیزد ز ظل پرّ او

چون توان پیچید سر از فرّ او

1010

جمله را در پّر او باید نشست

تا ز ظلش ذره‌ای آید به دست

1111

کی شود سیمرغ سرکش یار من؟

بس بود خسرو نشانی کار من

1212

هدهدش گفت: ای غرورت کرده بند!

سایه درچین، بیش از این برخود مخند

1313

نیستت خسرو نشانی این زمان

همچو سگ با استخوانی این زمان

1414

خسروان را کاشکی ننشانیی

خویش را از استخوان برهانیی

1515

من گرفتم خود که شاهان جهان

جمله از ظل تو خیزند این زمان

1616

لیک فردا در بلا عمر دراز

جمله از شاهی خود مانند باز

1717

سایهٔ تو گر ندیدی شهریار

در بلا کی ماندی روز شمار؟

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور