حکایت مجنون که پوست پوشید و با گوسفندان به کوی لیلی رفت

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

اهل لیلی نیز مجنون را دمی

در قبیله ره ندادندی همی

داشت چوپانی در آن صحرا نشست

پوستی بستد ازو مجنون مست

سرنگون شد، پوست اندر سرفکند

خویشتن را کرد همچون گوسفند

آن شبان را گفت بهر کردگار

در میان گوسفندانم گذار

سوی لیلی ران رمه، من در میان

تا بیابم بوی لیلی یک زمان

تا نهان از دوست، زیر پوست من

بهره گیرم ساعتی از دوست من

گر ترا یک دم چنین دردیستی

در بن هر موی تو مردیستی

ای دریغا درد مردانت نبود

روزی مردان میدانت نبود

عاقبت مجنون چو زیر پوست شد

در رمه پنهان به کوی دوست شد

1010

خوش خوشی برخاست اول جوش ازو

پس به آخر گشت زایل هوش ازو

1111

چون درآمد عشق و آب از سرگذشت

برگرفتش آن شبان بردش به دشت

1212

آب زد بر روی آن مست خراب

تا دمی بنشست آن آتش ز آب

1313

بعد از آن، روزی مگر مجنون مست

کرد با قومی به صحرا در، نشست

1414

یک تن از قومش به مجنون گفت باز

بس برهنه مانده‌ای ای سرفراز

1515

جامه‌ای کان دوست‌تر داری و بس

گر بگویی من بیارم این نفس

1616

گفت هرجامه سزای دوست نیست

هیچ جامه بهترم از پوست نیست

1717

پوستی خواهم از آن گوسفند

چشم بد را نیز می‌سوزم سپند

1818

اطلس و اکسون مجنون پوستست

پوست خواهد هرک لیلی دوستست

1919

برده‌ام در پوست بوی دوست من

کی ستانم جامه‌ای جز پوست من

2020

دل خبر از پوست یافت از دوستی

چون ندارم مغز باری پوستی

2121

عشق باید کز خرد بستاندت

پس صفات تو بدل گرداندت

2222

کمترین چیزیت در محو صفات

بخشش جانست و ترک ترهات

2323

پای درنه گر سرافرازی چنین

زآن که بازی نیست جانبازی چنین

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور