حکایت شیخ بوبکر نشابوری که خرش بر لاف زدن او بادی رها کرد

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

شیخ بوبکر نشابوری به راه

با مریدان شد برون از خانقاه

شیخ بر خر بود بی‌اصحابنا

کرد ناگه خر مگر بادی رها

شیخ را زان باد حالت شد پدید

نعره‌ای زد، جامه بر هم می‌درید

هم مریدان هم کسی کان دید ازو

هیچ کس فی الجمله نپسندید ازو

بعد از آن کرد آن یکی از وی سؤال

کاخر اینجا در که کردای شیخ حال

گفت چندانی که می‌کردم نگاه

بود از اصحاب من بگرفته راه

بود هم از پیش و هم از پس مرید

گفتم الحق کم نیم از بایزید

هم چنین که امروز خویش آراسته

با مریدانم ز جان برخاسته

بی‌شکی فردا خوشی در عز و ناز

درروم در دشت محشر سرفراز

1010

گفت چون این فکر کردم، از قضا

کرد خر این جایگه بادی رها

1111

یعنی آن کو می‌زند این شیوه لاف

خر جوابش می‌دهد، چند از گزاف

1212

زین سبب چون آتشم در جان فتاد

جای حالم بود و حالم زان فتاد

1313

تا تو در عجب و غروری مانده‌ای

از حقیقت دور دوری مانده‌ای

1414

عجب بر هم زن، غرورت رابسوز

حاضر از نفسی، حضورت را بسوز

1515

ای بگشته هر دم از لونی دگر

در بن هر موی فرعونی دگر

1616

تا ز تو یک ذره باقی ماندست

صد نشان از تو نفاقی ماندست

1717

از منی گر ایمنی باشد ترا

با دو عالم دشمنی باشد ترا

1818

گر تو روزی در فنای تن شوی

گر همه شب در شبی روشن شوی

1919

من مگو ای از منی در صد بلا

تا به ابلیسی نگردی مبتلا

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور