عابدی که پس از سالها عبادت به نوای مرغی دل خوش کرده بود

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

عابدی کز حق سعادت داشت او

چار صد ساله عبادت داشت او

از میان خلق بیرون رفته بود

راز زیر پرده با حق گفته بود

هم دمش حق بود و او همدم بس است

گر نباشد او و دم، حق هم بس است

حایطی بودش درختی در میان

بر درختش کرد مرغی آشیان

مرغ خوش الحان و خوش آواز بود

زیر یک آواز او صد راز بود

یافت عابد از خوش آوازی او

اندکی انسی بدمسازی او

حق سوی پیغامبر آن روزگار

روی کرد و گفت، با آن مرد کار

می‌بباید گفت، کاخر ای عجب

این همه طاعت بکردی روز و شب

سالها از شوق من می‌سوختی

تا به مرغی آخرم بفروختی

1010

گرچه بودی مرغ زیرک از کمال

بانگ مرغی کردت آخر در جوال

1111

من ترا بخریده و آموخته

تو ز نااهلی مرا بفروخته

1212

من خریدار تو، تو بفروختیم

ما وفاداری ز تو آموختیم

1313

تو بدین ارزان فروشی هم مباش

هم‌دمت ماییم، بی هم‌دم مباش

1414

دیگری گفتش دلم پر آتش است

زانک زاد و بود من جای خوش است

1515

هست قصری زرنگار و دلگشای

خلق را نظارهٔ او جان فزای

1616

عالمی شادی مرا حاصل ازو

چون توانم برگرفتن دل ازو

1717

شاه مرغانم در آن قصر بلند

چون کشم آخر درین وادی گزند

1818

شهریاری چون دهم کلی ز دست

چون کنم بی آن چنان قصری نشست

1919

هیچ عاقل رفت از باغ ارم

تا که بیند در سفر داغ و الم

2020

گفت ای دون همت نامرد تو

سگ نه ای ، گلخن چه خواهی کرد تو

2121

گلخنست این جملهٔ دنیای دون

قصر تو چندست ازین گلخن کنون

2222

قصر تو گر خلد جنت آمدست

با اجل زندان محنت آمدست

2323

گر نبودی مرگ را بر خلق دست

لایق افتادی درین منزل نشست

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور