غزل شمارهٔ 694

شاعر: عطار

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

قافیہ: انیتو

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

11

گر چنین سنگدل بمانی تو

وه که بس خون‌ها برانی تو

22

چه بلایی بر اهل روی زمین

از بلاهای آسمانی تو

33

از تو صد فتنه در جهان افتاد

فتنهٔ جملهٔ جهانی تو

44

فتنه برخیزد آن زمان که سحر

فرق مشکین فرو فشانی تو

55

دهن عقل باز ماند باز

چون درآیی به خوش زبانی تو

66

همه اهل زمانه دل بنهند

بر امیدی که دلستانی تو

77

خط نویسی به خون ما چو قلم

سرکشان را به سر دوانی تو

88

سرگرانی و سرکشی چه کنی

که سبک روح‌تر از آنی تو

99

باده ناخورده از من بیدل

با من آخر چه سر گرانی تو

1010

چشم من ظاهرت همی بیند

گرچه از چشم بد نهانی تو

1111

اگر از من کنار خواهی کرد

روز و شب در میان جانی تو

1212

گلی از گلستانت باز کنم

که به رخ همچو گلستانی تو

1313

شکری از لب تو بربایم

که به لب چون شکرستانی تو

1414

خون فشانند عاشقان بر خاک

چون ز یاقوت درفشانی تو

1515

چند آخر به خون نویسی خط

هیچ خط نیز می ندانی تو

1616

دل عطار در غمت ریش است

مرهمی کن اگر توانی تو

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور