غزل شمارهٔ 34

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

قافیہ: است

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

راه عشق او که اکسیر بلاست

محو در محو و فنا اندر فناست

فانی مطلق شود از خویشتن

هر دلی ، کو طالب این کیمیاست

گر بقا خواهی فنا شو کز فنا

کمترین چیزی که می‌زاید بقاست

گم شود در نقطهٔ فای فنا

هر چه در هر دو جهان شد از تو راست

در چنین دریا که عالم ذره‌ای است

ذره‌ای هست آمدن یارا کراست

گر ازین دریا بگیری قطره‌ای

زیر او پوشیده صد دریا بلاست

برنیاری جان و ایمان گم کنی

گر درین دریا بری یک ذره خواست

گرد این دریا مگرد و لب بدوز

کین نه کار ما و نه کار شماست

گر گدایی را رسد بویی ازین

تا ابد بر هرچه باشد پادشاست

1010

از خودی خود قدم برگیر زود

تا ز پیشان بانگت آید کان ماست

1111

دم نیارد زد ازین سیر شگرف

هر که را یک‌دم سر این ماجراست

1212

زهد و علم و زیرکی بسیار هست

آن نمی‌خواهند درویشی جداست

1313

آنچه من گفتم زبور پارسی است

فهم آن نه کار مرد پارساست

1414

سلطنت باید که گردد آشکار

تا بدانی تو که این معنی کجاست

1515

در دل عشاق از تعظیم او

کبریایی خالی از کبر و ریاست

1616

محو کن عطار را زین جایگاه

کین نه کسب اوست بل عین عطاست

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

صد بلا افتاد و صد فتنه بخاست

عاشق بیچاره را عبرت کجاست

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 380

زندگی سد ره جولان ماست

خاک ما گل‌ کردهٔ آب بقاست

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 429

نسبت اشراف با دونان خطاست

سر اگرگردید نتوان‌گفت پاست

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 441

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور