عطار»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 230غزل شمارهٔ 230شاعر: عطاروزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیہ: انبسوزدصنف: غزلصداکار: عندلیبآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 111نقل کریںگر آه کنم زبان بسوزدبگذر ز زبان جهان بسوزد22نقل کریںزین سوز که در دلم فتادستمیترسم از آن که جان بسوزد33نقل کریںاین سوز که از زمین دل خاستبیم است که آسمان بسوزد44نقل کریںاین آتش تیز را که در جان استگر نام برم زبان بسوزد55نقل کریںشد تیغ زبان من چنان گرماز سینه که تا میان بسوزد66نقل کریںمغزم همه سوختست وامروزوقت است که استخوان بسوزد77نقل کریںگر بر گویم غمی که دارمعالم همه جاودان بسوزد88نقل کریںصد آه کنم که هر یکی زودو کون به یک زمان بسوزد99نقل کریںعطار مگر که خام افتادشاید که ز ننگ آن بسوزد◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمگر از گره زلفت جانم کمری سازددر جمع کلهداران از خویش سری سازدعطار»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 229اگلی نظممرا سودای تو جان می بسوزدچو شمعی زار و گریان میبسوزدعطار»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 231◆آڈیوصداکار منتخب کریںعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00◆ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمگر از گره زلفت جانم کمری سازددر جمع کلهداران از خویش سری سازدعطار»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 229
