غزل شمارهٔ 3

بسکه چون‌گل پرده‌ها بر پرده شد سامان مرا

پیرهن در جلوه آبم‌گرکنی عریان مرا

رخصت نظاره‌ای‌گر می‌دهد جانان مرا

می‌کشد خاکستر خود در ته دامان مرا

چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

خوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا

پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

شمع کافوری است بیداری شبستان مرا

چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

کرم شب تابی برافروزد شبستان مرا

برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

خوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا