غزل شمارهٔ 610

شاعر: عطار

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)

قافیہ: اریم

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

11

ما مرد کلیسیا و زناریم

گبری کهنیم و نام برداریم

22

دریوزه گران شهر گبرانیم

شش‌پنج‌زنان کوی خماریم

33

با جملهٔ مفسدان به تصدیقیم

با جملهٔ زاهدان به انکاریم

44

در فسق و قمار پیر و استادیم

در دیر مغان مغی به هنجاریم

55

تسبیح و ردا نمی‌خریم الحق

سالوس و نفاق را خریداریم

66

در گلخن تیره سر فرو برده

گاهی مستیم و گاه هشیاریم

77

واندر ره تایبان نامعلوم

گاهی عوریم و گاه عیاریم

88

با وسوسه‌های نفس شیطانی

در حضرت حق چه مرد اسراریم

99

اندر صف دین حضور چون یابیم

کاندر کف نفس خود گرفتاریم

1010

این خود همه رفت عیب ما امروز

این است که دوست دوست می‌داریم

1111

دیری است که اوست آرزوی ما

بی او به بهشت سر فرو ناریم

1212

گر جملهٔ ما به دوزخ اندازد

او به داند اگر سزاواریم

1313

بی یار دمی چو زنده نتوان بود

در دوزخ و در بهشت با یاریم

1414

بی او چو نه‌ایم هرچه باداباد

جز یار ز هرچه هست بیزاریم

1515

در راه یگانگی و مشغولی

فارغ ز دو کون همچو عطاریم

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور