غزل شمارهٔ 251

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

قافیہ: ورشد

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

برقع از خورشید رویش دور شد

ای عجب هر ذره‌ای صد حور شد

همچو خورشید از فروغ طلعتش

ذره ذره پای تا سر نور شد

جملهٔ روی زمین موسی گرفت

جملهٔ آفاق کوه طور شد

چون تجلی‌اش به فرق که فتاد

طور با موسی ، ز هم مهجور شد

فوّت خورشید نبود سایه را

لاجرم آن آمد این مقهور شد

قطره‌ای آوازهٔ دریا شنید

از طمع شوریده و مغرور شد

مدتی می‌رفت چون دریا بدید

محو گشت و تا ابد مستور شد

چون در آن دریا نه بد دید و نه نیک

نیک و بد آنجایگه معذور شد

هر دوعالم انگبین صرف بود

لاجرم چون خانهٔ زنبور شد

1010

زانگبین چون آن همه زنبور خاست

هر یکی هم زانگبین مخمور شد

1111

قسم هر یک زانگبین چندان رسید

کز خود و از هر دو عالم دور شد

1212

سایه چون از ظلمت هستی برست

در بر خورشید نورالنور شد

1313

همچو این عطار بس مشهور گشت

همچو آن حلاج بس منصور شد

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

دیدهٔ بختم، دریغا کور شد

دل نمرده، زنده اندر گور شد

عراقیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 85

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور