غزل شمارهٔ 122

شاعر: عطار

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قافیہ: ویاست

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

زهی زیبا جمالی این چه روی است

زهی مشکین کمندی این چه موی است

ز عشق روی و موی تو به یکبار

همه کون مکان پر گفت و گوی است

از آن بر خاک کویت سر نهادم

که زلفت را سری بر خاک کوی است

چو زلفت گر نشینم بر سر خاک

نمیرم نیز و اینم آرزوی است

چه جای زلف چون چوگانت آنجا

که آنجا صد هزاران سر چو گوی است

برو ای عاشق دستار بگریز

که اینجا رستخیز از چار سوی است

تو مرد نازکی آگه نه کاینجا

هزارن مرد را زه در گلوی است

نبینی روی او یک ذره هرگز

تو را یک ذره گر در خلق روی است

دلا، کی آید او در جست و جویت

که او دایم ورای جست و جوی است

1010

اگرچه ذره هم جوینده باشد

نه چون خورشید رنگش بر رکوی است

1111

گرت او در کشد کاری بود این

که گر کار تو کار شست و شوی است

1212

بسی گر تو به جویی آب ندهد

که هرچه آن از تو آید آب جوی است

1313

ز کار تو چه آید یا چه خیزد

که اینجا بی نیازی سد اوی است

1414

تو کار خویش می‌کن لیک می‌دان

که کار او برون از رنگ و بوی است

1515

به خود هرگز کجا داند رسیدن

اگر عطار را عزم علوی است

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور