غزل شمارهٔ 93

شاعر: عطار

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قافیہ: انهاست

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

صداکاران: عندلیب، فرید حامد

بت ترسای من مست شبانه است

چه شور است این کزان بت در زمانه است

سر زلفش نگر کاندر دو عالم

ز هر موییش جویی خون روانه است

دل من صاف دین در راه او باخت

که این دل مست دردی مغانه است

چو عقلم مات شد بر نطع عشقش

چه بازم چون نه بازی و نه خانه است

دل بیمار را در عشق آن بت

شفا از نعره‌های عاشقانه است

درآمد دوش و گفت ای غرهٔ خود

دلت غمگین و نفست شادمانه است

به بوی دانه مرغت مانده در دام

چه مرغی آنکه عرشش آشیانه است

بدو گفتند چون در دام ماندی

بخور دانه که غم خوردن فسانه است

به زاری مرغ گفتا ای عزیزان

به دام اندر که را پروای دانه است

1010

کز آنگاهی که خورد آن دانه آدم

به دام افتاده سر بر آستانه است

1111

عزیزا کار تو بس مشکل افتاد

چه گویم چون زبانم پر زبانه است

1212

ببین کایینهٔ کونین عالم

جمال بی نشانی را نشانه است

1313

نگاهی می‌کند در آینه یار

که او خود عاشق خود جاودانه است

1414

به خود می‌بازد از خود عشق با خود

خیال آب و گل در ره بهانه است

1515

اگر احول نباشی زود ببینی

که کلی هر دو عالم یک یگانه است

1616

تو هرجایی از آن می بازمانی

که راهی دور و بحری بی‌کرانه است

1717

بر آن ایوان کز اینجا رفت این حرف

دو عالم ، همچو نقشِ آسمانه است

1818

دل عطار از روز ازل باز

ز صاف عشق مخمور شبانه است

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

به چشم من فلک یک چشمخانه است

که انسان مردمک، نور آن یگانه است

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 2240

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور