Ghazaliyat by Hafez, in audio recordings by زهرا بهمنی

غزل شمارهٔ 2–صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟

The rectitude of work, where? and, I ruined where? Behold the distance of the Path, from where to where?

غزل شمارهٔ 3–اگر آن تُرکِ شیرازی به‌‌ دست‌ آرَد دلِ ما را

If that Bold One of Shiraz gain our heart, For His dark mole, I will give Samarkand and Bukhara.

غزل شمارهٔ 4–صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را

O breeze! with softness speak to the beautiful fawn, Saying: Thou hast given to us desire for the mountain and the desert.

غزل شمارهٔ 5–دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

For God’s sake. O pious ones! forth from the hand, goeth my heart. For God’s sake: O the pain that the hidden mystery should be disclosed.

غزل شمارهٔ 6–به مُلازِمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟

To the Sultan’s attendants, who will convey this prayer “In thanks for sovereignty, away from sight drive not the beggar?”

غزل شمارهٔ 7–صوفی بیا که آیِنِه، صافی‌ست جام را

O Sufi! come; for bright is the mirror of the cup: That thou mayst see the brightness of the wine of ruby hue.

غزل شمارهٔ 8–ساقیا برخیز و دَردِه جام را

O Saki! arise; and give the cup: Strew dust on the head of the grief of time.

غزل شمارهٔ 9–رونق عهد شباب است دگر بُستان را

The splendor of youth’s time again belongeth to the garden; The glad tidings of the rose reacheth the bulbul sweet of song.

غزل شمارهٔ 10–دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ما

Last night from the Masjed towards the wine tavern our Pir came: O friends of the Path! after this, what is our plan?

غزل شمارهٔ 11–ساقی به نورِ باده برافروز جامِ ما

Saki! with the light of wine, up-kindle the cup of ours. Minstrel! speak, saying: “The world’s work hath gone to the desire of ours.”

غزل شمارهٔ 12–ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شما

O! the splendor of the moon-beauty from the illumined face of Thine! The lustre of beauteousness from the chin-dimple of Thine!

غزل شمارهٔ 13–می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحاب

The morning blossometh; and the cloud bindeth a veil: O companions! the morning cup! the morning cup!

غزل شمارهٔ 19–ای نسیمِ سحر آرامگَهِ یار کجاست؟

O fragrant morning breeze! The Beloved’s rest-place is where? The dwelling of that Moon, Lover-slayer, Sorcerer, is where?

غزل شمارهٔ 27–در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دست

Into the Magian’s cloister, came my Friend a goblet in His hand: With wine intoxicated, He with his eye intoxicated the wine-dirnkers.

غزل شمارهٔ 34–رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست

The chamber of vision of my eye is the dwelling of Thine: Show courtesy, and alight, for this house is the House of Thine.

غزل شمارهٔ 36–تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست

Since thy tress-tip, into the power of the breeze, fell, My distraught heart, into two pieces on account of grief, fell.

غزل شمارهٔ 40–اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است

Thanks be to God that the door of the wine-tavern open, is. In such a way that, my face of supplication upon its door is.

غزل شمارهٔ 60–آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوست

That envoy, who arrived from the country of the Friend; And brought the amulet of life from the dark writing of the Friend.

غزل شمارهٔ 62–مرحبا ای پیکِ مشتاقان بده پیغامِ دوست

Welcome! O Messenger of the Longing Ones, give the message of the Friend. That, with the essence of pleasure, I may make my soul a sacrifice for the Friend.

غزل شمارهٔ 63–رویِ تو کس ندید و هزارت رقیب هست

Thy face, none hath seen; and a thousand watchers are Thine, Still in the rosebud, Thine many a nightingale is.

غزل شمارهٔ 65–خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟

More pleasant than the pleasure and the enjoyment of the garden and the spring is what? Where is the Said? Say: “The cause of our waiting is what?”

غزل شمارهٔ 66–بنال بلبل اگر با مَنَت سرِ یاری‌ست

O nightingale! bewail if, the desire of being a lover with me, thine is. For, we two are, weeping lovers; and our work, weeping is.

غزل شمارهٔ 68–ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

From the city, my moon went this week; to my eye a year it is: The state of separation what knowest thou how difficult the state is?

غزل شمارهٔ 71–زاهِدِ ظاهِرپَرَست از حالِ ما، آگاه نیست

The Zahed, outward worshipper! Of our state, knowledge is none. In respect of us, whatever he saith, room for abhorrence is none.

غزل شمارهٔ 79–کُنون که می‌دَمَد از بوستان، نَسْیمِ بِهِشْت

Now, that the fragrant breeze of Paradise bloweth from the rose garden. I and the wine, joy-giving and the Beloved angel.

غزل شمارهٔ 99–دلِ من در هوایِ روی فرخ

My heart, in desire of the face of Farrukh, Is in confusion like the hair of Farrukh.

غزل شمارهٔ 146–صبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار می‌آورد

At morning time, a perfume from the Beloved’s tress, the breeze brought: Into action, our heart distraught for Thee brought.

غزل شمارهٔ 148–یارم چو قدحْ به دست گیرد

When my Beloved the wine-cup in hand taketh, The market of idols, disaster taketh.

غزل شمارهٔ 182–حَسْبِ حالی نَنِوِشتی و شد ایّامی چند

Thou wrotest not the account of thy state; and, passed some time: Where a confidant so that to thee, I may send some message?

غزل شمارهٔ 183–دوش وقتِ سَحَر، از غُصّه نجاتم دادند

غزل شمارهٔ 186–گر مِی‌فروش حاجتِ رندان روا کند

If lawful the need of profligates, the wine-seller maketh, His sin, God forgiveth; and, repelling of calamity maketh.

غزل شمارهٔ 188–مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَد

For profligacy and love, my censure that foolish one maketh; Who, on the mysteries of men of hidden knowledge, criticism maketh.

غزل شمارهٔ 191–آن کیست کز رویِ کرم، با ما وفاداری کند

Who is that one, who, by way of manliness, fidelity with me will make; In respect of an ill-doer like me, once a good deed will make?

غزل شمارهٔ 200–دانی که چنگ و عود چه تَقریر می‌کنند؟

Thou knowest what tale that the harp and the lyre make? Secretly drink ye wine that thee precious they may make.

غزل شمارهٔ 232–بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

غزل شمارهٔ 244–معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید

غزل شمارهٔ 359–خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم

غزل شمارهٔ 360–گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم

غزل شمارهٔ 378–ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

غزل شمارهٔ 398–ای نور چشم من سخنی هست گوش کن

غزل شمارهٔ 399–کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن

غزل شمارهٔ 400–بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من

غزل شمارهٔ 401–چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

غزل شمارهٔ 430–به صوتِ بُلبُل و قُمری اگر نَنوشی مِی