Ghazaliyat by Hafez, in audio recordings by فاطمه نیکو ایجادی

غزل شمارهٔ 1–اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْها

Ho! O Saki, pass around and offer the bowl: For love at first appeared easy, but difficulties have occurred.

غزل شمارهٔ 2–صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟

The rectitude of work, where? and, I ruined where? Behold the distance of the Path, from where to where?

غزل شمارهٔ 4–صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را

O breeze! with softness speak to the beautiful fawn, Saying: Thou hast given to us desire for the mountain and the desert.

غزل شمارهٔ 5–دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

For God’s sake. O pious ones! forth from the hand, goeth my heart. For God’s sake: O the pain that the hidden mystery should be disclosed.

غزل شمارهٔ 6–به مُلازِمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟

To the Sultan’s attendants, who will convey this prayer “In thanks for sovereignty, away from sight drive not the beggar?”

غزل شمارهٔ 67–یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟

O Lord! that candle, night-illuminating, from the house of whom is? Our soul hath consumed. Ask ye, saying: “She, the beloved, of whom is?”

غزل شمارهٔ 138–یاد باد آن که ز ما وقتِ سفر یاد نکرد

Memory be of that one, who, at the time of journeying memory of us made not: Who, by farewell, joyous our grief-stricken heart made not.

غزل شمارهٔ 149–دلم جز مِهرِ مَه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد

Save the love of those moon of face, a path my heart taketh not: To it, in every way, I give counsel; but it kindleth not.

غزل شمارهٔ 191–آن کیست کز رویِ کرم، با ما وفاداری کند

Who is that one, who, by way of manliness, fidelity with me will make; In respect of an ill-doer like me, once a good deed will make?

غزل شمارهٔ 193–در نظربازیِ ما، بی‌خبران، حیران‌اند

Astonished at our glance-playing, those void of vision are: As I appeared so I am; the rest, they know.

غزل شمارهٔ 195–غلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند

The slave of thy intoxicated eye, crown-possessors are: Undone with the wine of Thy ruby lip, sensible ones are.

غزل شمارهٔ 196–آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

Those Mursheds, who, with their glance alchemy of the dust make, At us, eye-cornering, do they make?

غزل شمارهٔ 197–شاهدان گر دلبری زین سان کنند

If, in this way, heart-ravishingness, lovely ones make, In the faith of Zaheds, breaches, they will make.

غزل شمارهٔ 198–گفتم کِی ام دهان و لبت کامران کنند؟

I said: “Me, prosperous, Thy mouth and lip, when do they make?” He said: “By my eye whatever thou sayest even so do they make.”

غزل شمارهٔ 199–واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

The admonishers who, in the prayer-arch and the pulpit, grandeur make, When into their chamber they go, that work of another kind they make.

غزل شمارهٔ 248–ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر

غزل شمارهٔ 266–دلم رمیدهٔ لولی‌وَشیست شورانگیز

غزل شمارهٔ 267–ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس

غزل شمارهٔ 268–گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس

غزل شمارهٔ 269–دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس

غزل شمارهٔ 270–دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس

غزل شمارهٔ 271–دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرس

غزل شمارهٔ 272–باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش

غزل شمارهٔ 273–اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش

غزل شمارهٔ 274–به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش

غزل شمارهٔ 275–صوفی گُلی بچین و مُرَقَّع به خار بخش

غزل شمارهٔ 276–باغبان گر پنج‌روزی صحبتِ گل بایدش

غزل شمارهٔ 277–فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش

غزل شمارهٔ 278–شرابِ تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَد زورش

غزل شمارهٔ 279–خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش

غزل شمارهٔ 280–چو بر شکست صبا زلفِ عنبرافشانش

غزل شمارهٔ 281–یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش

غزل شمارهٔ 282–بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش

غزل شمارهٔ 283–سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوش

غزل شمارهٔ 284–هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش

غزل شمارهٔ 285–در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش

غزل شمارهٔ 286–دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش

غزل شمارهٔ 287–ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش

غزل شمارهٔ 288–کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش

غزل شمارهٔ 345–بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟

غزل شمارهٔ 346–من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم

غزل شمارهٔ 363–دَردَم از یار است و درمان نیز هم

غزل شمارهٔ 364–ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم

غزل شمارهٔ 373–خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

غزل شمارهٔ 387–شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان

غزل شمارهٔ 438–سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادي

غزل شمارهٔ 457–هزار جهد بکردم که یار من باشی

غزل شمارهٔ 458–ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

غزل شمارهٔ 469–أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامی

غزل شمارهٔ 474–هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی