رباعی شمارهٔ 392

جوانی سلیل نام از سلاله کرام که در قبایل عرب به جمال و ادب مشهور بود و در بیشه شیران و معرکه دلیران از ضعف و سستی دور، در دل از دختر عم هوایی داشت و در سر از وسوسه عشق او سودایی، عمرها رنج طلب برد تا به مطلوب رسید و ضربت عشق خورد تا جمال معشوق بدید.

هنوز در بزم وصال جای گرم نکرده بود و از جام وصال جرعه ای بیش نخورده، عزیمت آنش خواست که از آن منزل در جای دیگر مقام کند و در موطن تازه تر آرام گیرد، آن ماه را در عماری نشاند و عماری را به آن راه که دلش می خواست براند.

این شکل مدور که نه پایی نه سری

مانع بود از گزند هر کینه وری

خوش با دگرانی ای به رخ رشک پری

بر من همه راه ناخوشی می سپری

هنگام سپیده‌دم خروس سحری

دانی که چرا همی‌کند نوحه‌گری؟

* بر کوزه‌گری پریر کردم گذری

از خاک همی‌نمود هر دَم هنری

دل سیر نگرددت ز بیدادگری

چشم آب نگرددت، چو در من نگری

ای در دل من نشسته بگشاده دری

جز تو دگری نجویم و کو دگری

بالا شجری لب شکر و دل حجری

زنجیر سری، سیم‌بری رشک پری

با من ترش است روی یار قدری

شیرین‌تر از این ترش ندیدم شکری

با یار به گلزار شدم رهگذری

بر گل نظری فکندم از بی‌خبری