غزل شمارهٔ 355

موی چون کافور دارم از سر زلفین تو

زندگانی تلخ دارم از لب شیرین تو

خاک بر سر کردم از طور رخ پر آب تو

سنگ بر دل بستم از جور دل سنگین تو

مونس من ماه و پروین است هر شب تا به روز

زان رخ چون ماه و زان دندان چون پروین تو

زعفران‌ست از رخ من توده بر بالین من

ارغوان‌ست از رخ تو سوده بر بالین تو

گر مسلمان کشتن آیین باشد اندر کافری

در مسلمانی مسلمان کشتن‌ست آیین تو

رخنه افتد بی‌شک اندر دین تو زین کارها

کی پسندد عاشق تو رخنه اندر دین تو