Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

غزل شمارهٔ 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

غزل شمارهٔ 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

غزل شمارهٔ 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

غزل شمارهٔ 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

غزل شمارهٔ 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

غزل شمارهٔ 357ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

غزل شمارهٔ 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

غزل شمارهٔ 359مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

غزل شمارهٔ 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

غزل شمارهٔ 361خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

غزل شمارهٔ 362فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

غزل شمارهٔ 363برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را

غزل شمارهٔ 364به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

غزل شمارهٔ 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

غزل شمارهٔ 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

غزل شمارهٔ 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

غزل شمارهٔ 368زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

غزل شمارهٔ 369ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

غزل شمارهٔ 370بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

غزل شمارهٔ 371ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

غزل شمارهٔ 372گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

غزل شمارهٔ 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

غزل شمارهٔ 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

غزل شمارهٔ 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

غزل شمارهٔ 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

غزل شمارهٔ 377چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

غزل شمارهٔ 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

غزل شمارهٔ 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

غزل شمارهٔ 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

غزل شمارهٔ 381کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

غزل شمارهٔ 382نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را

غزل شمارهٔ 383نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را

غزل شمارهٔ 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

غزل شمارهٔ 385معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را

غزل شمارهٔ 386سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟

غزل شمارهٔ 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

غزل شمارهٔ 388مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

غزل شمارهٔ 389نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را

غزل شمارهٔ 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

غزل شمارهٔ 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

غزل شمارهٔ 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟

غزل شمارهٔ 393ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را

غزل شمارهٔ 394نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را

غزل شمارهٔ 395به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را

غزل شمارهٔ 396مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را

غزل شمارهٔ 397مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را

غزل شمارهٔ 398به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را

غزل شمارهٔ 399مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را

غزل شمارهٔ 400نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را

Ghazaliyat — Divan-e Ashʿar · ZindeRood