غزل شمارهٔ 4306

گل داده هرزه نالی چمن دهد

گوش گران سزای لب پر سخن دهد

برگ خزان رسیده شمارد سهیل را

لعلش که گوشمال عقیق یمن دهد

دریا شهید عشق ترا شستشو نداد

شبنم چه داد لاله خونین کفن دهد

آتش غلط نکرد که کار سپند ساخت

تا کی به ناله دردسر انجمن دهد

نگذارم آفتاب برد شبنمی ز باغ

گر بلبل اختیار گلستان به من دهد

یک داغ چون کند به دل لخت لخت ما

یک شمع چو فروغ به صد انجمن دهد

صائب به ذوق این غزل تازه، عندلیب

صد بوسه رونما، ز گل ویاسمن دهد