غزل شمارهٔ 4053

پروانه‌ای که گرد تو یک بار می‌پرد

از شاخسار شعله شرروار می‌پرد

ژولیده موی باش که سر می‌دهد به باد

هر کس به بال طره دستار می‌پرد

امروز نوبت جگر تشنه زخم کیست

کز شوق بوسه‌اش لب سوفار می‌پرد

تا در بغل کشد کمر نازک تو را

از شوق چشم، حلقه زنار می‌پرد

کم‌ظرف تشنه حرکت‌های ناقص است

چشم حباب از پی رفتار می‌پرد

بال تپش اگر دل پرخون بهم زند

رنگ بهانه جوی ز رخسار می‌پرد

از دستبرد سنگ حوادث چه غافل است

مرغی که شاخ شاخ به گلزار می‌پرد

برقطره‌ای ندوخته‌ام چشم چون حباب

موج دلم به ساغر سرشار می‌پرد

حسن غیور را ز نگهبان گریز نیست

چشم گل از پی مژه خار می‌پرد

صائب! شراب شوق چنین گر اثر کند

مهر خموشی از لب اظهار می‌پرد